Het kikkerforum

Welkom op het kikkerforum

 Het is nu 12 jul 2020, 01:46

Forumoverzicht » Padden » Padden » parende padden



Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: parende padden
BerichtGeplaatst: 28 okt 2005, 23:17 
Offline

Geregistreerd:
15 maart 2005, 01:50
Berichten: 68
Het onderstaande komt zo uit mijn paddenlogboek en werd op het moment zelf geschreven. Het beschrijft het paargedrag van een koppeltje padden in een tuinvijvertje. Tijdens het paren worden ze lastig gevallen door een hitsig mannetje.
De eerste paddenmannetjes zag ik op 17 maart. Een goede week later arriveerden de wijfjes en verspreidden zich over de verschillende tuinvijvers.

28 maart:
Alle padden zijn nog in de put. Zes mannetjes en een wijfje. Overdag zie ik er geenéén, Het is pas bij het vallen van de avond dat ze te voorschijn komen.
Het vrouwtje draagt al sinds een dag of vijf een klein mannetje op haar rug. Ik noem hem het 'rugzakje.'
De vrijgezellen beginnen het koppeltje te bespringen. Het 'rugzakje' dient zich flink te weren. Soms wel tegen drie padden tegelijkertijd. Zijn omklemming van het wijfje mag er echter wezen. Hij lijkt me niet van plan dit voorrecht zomaar op te geven. Uit puur lijfsbehoud duikt het wijfje de diepte in. De mannetjes bespringen elkaar nu met veel kabaal. Ze lijken zich niet te storen aan mijn aanwezigheid en plots besef ik hoe kwetsbaar deze dieren op dit moment wel zijn.
Hier en daar roept een mannetje het vrouwtje. Ergens in een klein ondiep inhammetje vind ik ze. Het wijfje graaft zich in de steentjes en tracht zich zo voor de andere mannetjes te verbergen. Haar 'rugzakje' laat maar begaan. Onder geen beding zal die zijn greep lossen. Uren later zijn ze er nog steeds.
De vrijgezellen roepen tevergeefs. Tot diep in de nacht hoor ik hen kabaal maken.
Ik onderscheid duidelijk de paniekerige protesten als mannetjes mannetjes bespringen en het roepen op wijfjes.
Er is duidelijk wat aan het gebeuren.
De put leeft!

29 maart:
Rond 1030 wordt het paartje gezien tegenaan één van de kokosmatten. Een dubbel eiersnoer loopt doorheen de mazen van het net tot in het lichaam van het vrouwtje. De padden blijven er enkele uren hangen. Vrijwel roerloos. Af en toe beweegt het vrouwtje zich, dit is niet meer dan enkele centimeter naar links of rechts. Het eiersnoer volgt, maar er is geen reactie van het mannetje. Moet er dan geen sperma over? Of is dit vrijwel niet te zien? Is het mannetje er misschien nog niet helemaal klaar voor? Wacht het wijfje op het mannetje of is het juist andersom?
Een 'loverboy' komt in de nabijheid van het koppeltje Hij gaat op enkele decimeter van ze op één van de jutedoeken zitten en begint het vrouwtje te roepen.
Uitdagend en macho.
Na verloop van tijd waagt hij zijn kans en zwemt naar het koppeltje. Hij benadert hen langs achter en krijgt prompt wat vliezen van het 'rugzakje' rond de oren gedraaid. Het vrouwtje wordt nerveus en duikt met haar last de diepte in. Het eiersnoer volgt.
Ik bemerk dat de 'would be' minnaar naar een zéér donkere kleur is veranderd. Ook 'het stelletje' hetwelk enkele dagen voordien nog grondig van kleur verschilden zijn één geworden, licht zandkleurig.
Het koppeltje komt vlug terug boven en gaat weer in de netten, het dubbele eiersnoer nog steeds in het vrouwtje. Weerom worden ze lastig gevallen door de 'zwarte ridder' en net zoals tevoren wordt de aanval met potige vliezen afgeslagen.
Uiteindelijk lijkt de 'vrijbuiter' zich helemaal kwaad te maken. Aan het wateroppervlak rondom zijn lichaam kan je zien hoe ie zich oppompt voor volgende aanvallen. Hij ligt helemaal niet ontspannen in de waterspiegel, enkel het hoofd en de tenen van de achterste zwemvliezen steken boven water uit. De rug is hol. Hij lijkt verkrampt, nerveus, maar vooral nijdig kwaad. Hij kijkt vervaarlijk en pas nu wordt duidelijk hoe gespierd een pad wel is. Hij roept meermaals naar het vrouwtje en de roep is krachtiger dan ooit. Rauwer en lager. Mannelijker.
Meermaals zwemt ie vastberaden naar het koppeltje, zijn hoofd hoog opgericht en met korte maar felle slagen van zijn achterpoten splijt ie het water open. Zijn pogingen om van het wijfje bezit te nemen worden telkenmale door flinke meppen van het 'rugzakje' geneutraliseerd. Het vrouwtje blijft bij al die commotie schijnbaar rustig, moeit zich niet in het afslaan van de aanvallen en lijkt enkel bezorgd om het gedeelte van het eiersnoer dat reeds een weg uit haar lichaam heeft gevonden.
Het zijn fascinerende momenten die ik zo goed als ik kan tracht vast te leggen met het fototoestel.
Het eiersnoer raakt verstrengeld tussen poten wanneer ze nog maar eens de diepte induikt. Zo stilaan maak ik me toch bezorgd over dit snoer. Het wordt gebruikt als steun en wordt vertrappeld door zovele poten. Er wordt tegenaan gezwommen en het krijgt ook klappen te verwerken wanneer 'rugzakje' en 'machopad' elkaar bekampen.
Wanneer ze terug boven komen is het eiersnoer, dat ergens begon tussen de mazen van de kokosmat, nu tevens met enkele wikkelingen bevestigd aan de takken van de 'takkenbak.' De lengte is hooguit een meter.
Plots plet het 'rugzakje' zijn keel tegenaan het achterhoofd van het vrouwtje, vouwt zijn poten tussen de hare, omklemt het eiersnoer en begint dit uit het lichaam van het wijfje te trekken. Zijn bewegingen zijn net zoals wij een koord zouden opklimmen. Dan volgen er schokkend, krampachtige bewegingen. Ik zie echter geen spoor van iets dat ook maar lijkt op een uitwendige bevruchting. Waar is het sperma? Kan je dit dan niet zien? Zie je dan geen wolkjes met sperma verkleurd water?
Ondertussen valt de 'loverboy' het minnende koppeltje weer in de nek en houdt hen beiden minutenlang in zijn omklemming. Uiteindelijk dan toch zijn moment van glorie. Misschien bevrucht ie ook wel een gedeelte van de eitjes?
Het 'rugzakje' gaat echter niet akkoord en laat dit duidelijk merken met potengestamp en gekrijs. Even denk ik dat 'de derde’ wel een geschiktere minnaar zou kunnen zijn. Hij maakt in ieder geval een imposante indruk. Godzilla in miniatuur. Uiteindelijk dient ie zijn greep te lossen en vat hij post in de onmiddellijke omgeving van het wijfje en haar 'rugzakje.'
De avond begint stilaan te vallen, de andere padden komen tevoorschijn en even vrees ik voor het welzijn van het vrouwtje als ze met zijn allen haar zouden willen bespringen. Gelukkig durven ze zich niet te mengen, zijn blijkbaar onder de indruk van 'The muscles from Brussels' die nog steeds, nu al gedurende enkele uren, verwoede pogingen blijft ondernemen om van het wijfje bezit te nemen.
Een groepje van drie zondert zich af in één van de hoeken en beginnen elkaar met veel kabaal en geroep te bespringen. Strandjeanetten!
Nu de put leeft dien ik te gaan werken. Verdomme!
Het is inmiddels 1800 uur geworden en veel is er nog niet veranderd. Het eiersnoer is voorlopig niet langer geworden en het koppeltje wordt nog steeds danig lastig gevallen door 'macho de pad.' Ik bemerk duidelijk dat zijn neus gehavend is door de tientallen meppen die ie gekregen heeft van 'rugzakje.'
Rond 2230 belt mijn vrouw me op en meldt me dat het spel van liefde en jaloezie nog steeds in voortgang is. Ook zij dient naar huis te rijden. Dik tegen haar zin!
Thuisgekomen belt ze terug en begint te ratelen over de paddenput en de bewoners ervan, over 'het rugzakje', de 'lover' en het onvermoeibare wijfje.
Ze vertelt me over gracieuze bewegingen, statige houdingen, kwade en vermoeide blikken, liefkozende lokroepen en paniekerige protesten. Gespierde lichamen, de uitstraling van wilskracht, energie, woede, charme, protest en spot, maar vooral van uithouding en hardnekkigheid. Het vaste besluit om de soort in stand te houden.
Dan, begint ze plots over kikkers en hun zenuwachtige hyperkinetische gedrag, hun veel te gladde slijmige huid, hun voorspelbaarheid en eentonige gekwaak ... .
Ik laat haar... totdat het stil wordt aan de andere kant van de lijn.
"Welke kikkers? We hebben d'er geen!"
"Dat is juist wat ik bedoel, laat die kikkerdril, als je die al moest vinden, maar in de sloot!"
Wéér een paddengek méér, denk ik ... .
Gelukkig kan ze niet meer terug.
Eens de dieren gezien in deze omstandigheden, houdt je ervan... keizer en nar, gluiperig stil en rumoerig, dag en nacht, zon en maan ... dit alles verenigt in één.
Dat je ze zo maar eens per jaar kan bewonderen in hun volle pracht en macht, vind ik een groot onrecht, maar het maakt dat moment des te waardevoller, uniek en mysterieus.
Om in te kaderen, te koesteren en voort te vertellen.

30 maart
Na mijn nachtelijke arbeid begeef ik me onmiddellijk naar de paddenput. Ik bemerk er het snoer dat als een onontwarbaar kluwen tussen de mazen van de kokosmat is verweven en verscheidene malen met kunstige knopen rondom takken is gewikkeld.
De lengte is niet te schatten door een veelvoud aan knopen.
Van padden is er geen spoor.
s'Avonds ga ik er nog even heen. Ik zie er diezelfde drie padden van de dag voordien, die hevig ruziën en kabaal maken. Ergens aan de rand van de oever zie ik het 'rugzakje.' Geluidloos maakt ie zich uit de voeten. Het valt me nu pas op hoe klein hij wel is, zo'n cm of vijf. Ik laat hem stilletjes zijn gang gaan en hoop dat ie zijn biologische opdracht heeft vervuld. Andere paddenmannetjes blijven roepen op vrouwtjes. Ik hoop dat het hun lukt.
Dan zie ik plots een grote pad vanuit een spleet tussen hoger liggende stenen rennen en het water induiken. Bijna tegelijkertijd springt er een andere haar achterna vanuit de begroeiing tegenaan die spleet.
Ik herken hen direct; het wijfje en Godzilla! Het wijfje maakt zich van hem af door weg te duiken. Verweesd blijft de macho achter met nog duidelijk last van zijn libido. Tevergeefs tracht hij van een mannetje een wijfje te maken, zelfs een stuk hout geraakt in zijn omklemming.
Het eiersnoer blijft maar klappen ontvangen van ruziënde padden.
Enige uren later ontdek ik het wijfje. Ze is de put uitgekropen via de moeilijkste weg, nl via de kokosmat de hoop Parijs-Roubaixachtige stenen op. Haar lege lichaam plakt er tegenaan. Even lijkt het of ze volledig kapot zit, maar nadat ik haar voorzichtig heb opgenomen en over en achter de kasseien heb gezet verdwijnt ze ongelooflijk vlug in het gras en begroeiing in de richting van het bos.
Ik hoop dat ze er veilig arriveert en vlug weer op krachten komt. Ze heeft me zeer diep beindrukt en ik heb enorm veel respect voor deze dieren gekregen. Ze moeten onvoorstelbaar sterk zijn en over een fenomenaal uithoudingsvermogen beschikken om dag en nacht, dit gedurende meerdere dagen, een mannetje te dragen. Bovendien zijn ze het mikpunt van alle vrije mannetjes en dienen hun geweld te ondergaan.
De padden hebben me van hen laten houden. Enkel de manier waarop een wijfje gedurende de paartijd wordt behandeld stoot me enigszins af. Ik bekijk het dan ook met menselijke gevoelens en vergeet daarbij dat padden wilde dieren zijn. Plots dringt het tot me door dat ze al zo'n 370 miljoen jaar 'onze aarde' bevolken.
Ik heb dus niets te vinden en dien enkel mijn hoofd nederig te buigen naar deze overlevers.
Als haar nageslacht even vastberaden en sterk wordt dan krijg ik nu al medelijden met elk kleiner levend wezen dat hun weg gaat kruisen.
Voor ik ga slapen wandel ik voorzichtig tot aan de rand van het bos. Ik probeer iets waar te nemen ... tegen beter weten in.
Het is te donker, te stil, akelig rustig ... ik draai me om en ga ... ik wens de geluidlozen van de nacht, de schaduwen van het schemer, niet te storen ... zeker niet met kunstmatig licht van een zaklamp, zoiets doe je niet.
Uit respect ... weet je wel?
Tot volgend jaar dan?


PS. Het paartje zorgde voor ca. 1800 paddenvisjes... .
De andere mannetjes slaagden er niet in om een wijfje de put in te lokken
Het laatste mannetje gaf zijn pogingen op en verdween op 12 april uit de omgeving van de vijver.
Midden juni kropen gedurende een week honderden padjes de put uit en begonnen op tengere en nietige pootjes aan hun grote avontuur.
Slechts 0,25 % zal volwassen worden ... .


Omhoog
 Profiel  
Antwoord met een citaat  
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 

Forumoverzicht » Padden » Padden » parende padden


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten



Zoek naar:
Ga naar:  

cron